pluskiewicz.blogspot.com

 

 

Coś trudno mi się oderwać od 18-tu lat pisania na blogu. Tym razem moją uwagę przykuwają wydarzenia ogólnopolskie. Zresztą zdarzało mi się czasem zajmować takimi problemami. Jednak wydaje mi się, że bieżąca chwila jest warta szczególnej uwagi choć nie będę poruszać spraw bieżących, jako samych sobie. To tylko pretekst do szerszej refleksji.

Idzie o aktualny spór o Trybunał Konstytucyjny. Nie jestem prawnikiem, nie wiem jak należy w tej kwestii działać. Ale jako myślący i krytyczny obywatel wiem, że dotarliśmy do „muru”, że stan dzisiejszy jest niedopuszczalny, absolutnie nieakceptowalny. To paraliż jednej z najważniejszych instytucji państwa. Niemniej ta sytuacja nie zaistniała wczoraj, miesiąc temu czy nawet przed rokiem. To permanentny kryzys instytucji państwa. To kryzys, który tak naprawdę zaczął się do rozpadu tworu nazwanego PO-PiS przed jego faktycznym poczęciem. Dziś zbieramy „owoce” ówczesnego klinczu ale w istocie nie chodzi o spór polityczny. Chodzi o Państwo Polskie, o jego przyszłość. Partiom politycznym nie idzie o interes państwa, o interes publiczny, o dobro obywateli. Politycy walczą o władzę i o nic więcej (no, poza interesem własnym, sukcesem osobistym oraz stanem własnego konta). Dlaczego tak się dzieje, ktoś powie: tak jest wszędzie, polityka to brudny interes. Być może ale mnie interesuje Polska. Klasa polityczna jest taka jak społeczeństwo. Politycy to nie są liderzy, wizjonerzy, ludzie realizujący misję. Ich programy i deklaracje stoją w prawie całkowitej sprzeczności z czynami. Tylko prawdziwe elity wyłaniane w naturalnym procesie rozwoju państwa są w stanie podołać zadaniu by prowadzić państwo w dobrym kierunku. Mówi się, historia lubi się powtarzać. Spójrzmy na Polskę, niegdyś przed wiekami w mądrych głowach zakiełkowała idea Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Ta śmiała wizja uczyniła z małego państwa polskiego, z europejskiego średniaka potęgę na skalę kontynentu. Nastał złote wieki dla Polski aż siedemnasty wiek przyniósł czas kryzysu. Wrogie nam państwa, głównie Szwecja i Turcja zaczęły nagryzać słabszą niż wcześniej Polskę. Zaczęła się tworzyć coraz groźniejsza państwowość rosyjska. Wówczas jeszcze od nas zdecydowanie słabsza. Do tego doszły problemy wewnętrzne związane z brakiem pomysłu na prawdziwe związanie z Rzeczypospolitą ludności Rusi co skutkowało powstaniami kozackimi. I wówczas przyszła szansa, w 1657 roku podpisano Umowę Hadziacką i powstała Rzeczypospolitej Trzech Narodów, z trzecią częścią w postaci Rusi. Ale sprawy poszły za daleko, wrogowie zewnętrzni i różne partykularne interesy wewnętrzne nie dały nam czasu na zwarcie szeregów, na wprowadzenie ładu w kraju; po 2 latach po tym nowym tworze państwowym nie pozostał ślad. Przywołuję te wydarzenia nie bez kozery. Analogie z bieżącymi wydarzeniami są aż nadto widoczne ale o tym się nie mówi, to niewygodne i niepolityczne. Słuszny jest pogląd, że ostatnie 30 to najlepszy czas dla Polek i Polaków. Urośliśmy jako państwo ale sukces jest także udziałem obywateli. Ale to już czas przeszły, choć w powszechnym mniemaniu taki stan będzie trwał bez końca. Jesteśmy już po drugiej stronie wahającej się historycznej koniunktury. Kilka czynników nam sprzyjało, w tym środki europejskie czy dobra światowa koniunktura. Ale w głównej mierze sukces jest pochodną energii, przedsiębiorczości i pracowitości Polaków. Dziś jednak do głosu coraz bardziej dochodzi zachłanności aparatu państwa, coraz wyższe podatki, brak podnoszenia progów podatkowych i liczne przykłady uderzania w sektor małego biznesu, podstawy sukcesu. To tylko kilka przykładów opresyjności aparatu państwowego skutecznie rzucający kłody pod dalszy rozwój. Przykłady podważania podwalin polskiej prosperity, którą nie tworzą rządy i politycy, dobrobyt budują ludzie codzienną pracą.

Ale są także inne zagrożenia, w tym te najgorsze – wojenne, są u granic państwa. Państwo o zdrowych podstawach ma znacznie większe szanse na przetrwanie czasu niepokojów ale nie państwo bez prawdziwych Ojców Narodu (przepraszam za górnolotne słowa) u steru. W kraju, w którym trwa walka o każdy szczegół, gdy nawet najdrobniejsza sprawa przeradza się w walkę na przysłowiową „śmierć i życie” nie ma mowy o dbaniu o wspólne dobro. Partykularne interesy różnych grup górują na interesem publicznym. Dwa przykłady, ciągle istnieje KRUS co powoduje, że miliony ludzi de facto nie płaci składek na ubezpieczenia społeczne, w tym zdrowotne! Nie można tego zmienić by nie zrazić sobie rolników, to jakaś aberracja intelektualna! I druga sprawa, lobby węglowe skutecznie przed dekady paraliżowało rozwój nowoczesnych dróg rozwoju energetyki a brak energii w najbliższym czasie wydaje się nieuchronny. O obstrukcji dotyczącej sfery nauki nie będę osobno pisał, bez wyjątku wszystkie rządy od 1989 roku sabotowały jej rozwój.

Nie łudźmy się, to nie tylko Rosja nam źle życzy, Polska ze swoim potencjałem to łakomy kąsek dla wielu możnych tego świata. Obawiam się, że jest za późno na opamiętanie, wzajemne animozje, może wręcz nienawiść odbierają resztki rozsądku. Idzie czas nieuchronnego pasma porażek, trudny czas dla nas wszystkich. Kiedyś wrogie cele realizowano przy pomocy przekupionych szlachciców, mieliśmy liberum veto, w demokracji jednostka mogła skutecznie sabotować uchwały sejmowe. We współczesnej dobie manipulacja opinią publiczną jest banalnie prosta. Pyk, pyk, paru zagranicznych trolli skutecznie ogłupia i skłóca…

Zamiast społeczeństwa obywatelskiego mamy zatomizowane, podzielone społeczeństwo. Mamy wręcz wrogie nawzajem „plemiona”!

To dalekie sprawy, spójrzmy na naszą Uczelnię (pardon, Waszą, mnie z niej usunięto). Od 2005 roku gdy po raz pierwszy kandydowałem na stanowisko Rektora byłem uważnym uczestnikiem i obserwatorem życia Uczelni. Najpierw był czas panowania Rektor Tenderowej, która twardą ręką rządziła wraz z Kanclerz Kuraszewską, potem karty rozdawała ta ostatnia ale po jej usunięciu przez ekipę Rektora Szczepańskiego nadal nie widzę żadnych istotnych zmian. A czy nie ma tu ludzi z wizją, wiedzą i charakterem zdolnym do zmian jakościowych? Z pewnością są, ale to nie oni mają decydujący głos. Prawdziwych reform nie widać, nie ma prawdziwej dyskusji, nie ma ścierania się poglądów, szukania kompromisu i dróg rozwoju. To także pokłosie fatalnej Ustawy o Nauce i Szkolnictwie Wyższym, tzw. Konstytucja 2.0 dla Nauki autorstwa Gowina i PiS-u. To nie Konstytucja, to wyrok dla polskich uniwersytetów. Przypadek? Błąd? Nie sądzę, to zaplanowana gra by jeszcze bardziej osłabić polska naukę i łatwiej prowadzić swoją polityczną grę. Po co komu niezależne szkoły wyższe, zbyt duża swoboda intelektualna, niezależność poglądów stoją w sprzeczności z praktyką polityczną naszej światłej „klasy politycznej”. Uczelniami tak naprawdę jednoosobowo rządzą rektorzy, którym organy przedstawicielskie, w tym Senat w istocie są zbędne. Zachowano je li tylko dla zachowania pozorów demokracji akademickiej. Stan uczelni to emanacja szerszego kontekstu, kryzysu społecznego, który nie jest uzmysławiany przez obywateli Polski.  

Okazja do Post scriptum nadarzyła się szybciej nim sądziłem. Za jednym zamachem, zwalniając mnie z uczelni Rektor zlikwidował Zakład Chorób Metabolicznych Kości. To była pierwsza taka jednostka w polskich uczelniach medycznych, przez 25 lat była miejscem prowadzenia zajęć dydaktycznych, kuźnią doktoratów (n=22) i intensywnej pracy naukowej. 

Każda działalność człowieka ma początek i koniec. Dotyczy to także mojego bloga. 

W ciągnącej się "od zawsze" reformy sytemu opieki zdrowotnej ciekawa lub raczej mocno nieciekawa jest kwestia braku lekarzy. Od lat słyszeliśmy o zbyt małej liczbie lekarzy aż ktoś bardzo mądry znalazł antidotum: stwórzmy nowe wydziały lekarskie. Wszystko jedno gdzie, wszystko jedno czy dające rękojmię dobrego poziomu szkolenia, byle "produkcja" lekarzy szła pełną parą. I idzie, front batalii o nowe kadry posuwa sie naprzód. Ale lekarzy jak nie było tak nie ma! Same liczby absolewntów nic nie dają, nowi adepci sztuki lekarskiej jakoś nie kwapią się do pracy w szpitalach, nie widzą się na trudnych i odpowiedzialnych dyżurach. Czas najwyższy o korektę błędnej drogi, czas zejść ze ślepej uliczki...

Ostatni okres to czas ogromnej dyskusji dotyczącej systemu opieki zdrowotnej. Nie będę wchodził w szczegóły propozycji ministerialnych ale to nie jest żaden model systemowej reformy tylko wyrywkowe i chaotyczne korekty dotyczące głównie dochodów lekarzy. Chyba najtrafniejszą oceną sytuacji jest cytat z filmu "Grek Zorba" - jaka piękna katastrofa! Dla jasności, mamy dziś złą sytuację ale katastrofa dopiero nadchodzi...

Zgodnie z moimi przewidywaniami nadal obserwujemy słowotok z różnych stron w sprawie reformy systemu opieki zdrowotnej. Głośno wyrażane oczekiwania natychmiastowych zmian mają charakter "myślenia życzeniowego", to jest po prostu niemożliwe i mogą wręcz pogłębić kryzys. Bez uzgodnienia modelu systemu opieki w ogóle jakiekolwiek działania nie mają sensu. A tu jest potrzebna szeroka dyskusja prowadzona nie tyle w świecie polityki a w ramach dyskusji społecznej. Tylko wytyczenie strategicznych kierunków i powszechne zaakceptowanie przyszłego modelu systemu daje szanse na rozpoczęcie prawdziwych reform. Przykładowo, czy pozostajemy w modelu centralistycznym z NFZ (przypomnijmy, to lewica odwróciła bieg spraw i zlikwidowała kasy chorych wprowadzone przez rząd Jerzego Buzka) czy wracamy do modelu konkurencyjnego. Takich kluczowych kwestii jest więcej, jeśli ich nie uzgodnimy żadne reformy nic nie dadzą. Od mieszania herbata nie robi się słodsza...

Od kilkunastu dni Polska obserwuje wydarzenia w związku z ujawnieniem dochodów młodego lekarza Damiana Kacprzyka. Nikt o zdrowych zmysłach nie kwestionuje naganności sytuacji i niestosowności wręcz kosmicznych zarobków tego lekarza. Ale zamiast podejmowania działań mających na celu poprawę sytuacji mamy festiwal działań pozorowanych, PR-owych. Błyskawiczne przyjęcie sejmowej ustawy o kontroli dochodów lekarzy wg nr PESEL należy jednoznacznie potępić. To stawia nas, lekarzy, jako grupę zawodową na równi z grupą przestępczą, którą należy śledzić i kontrolować. A żadnych protestów ze strony środowiska lekarskiego nie ma. Nie ma opinii publicznej, nie widać myślenia w kategorii "pro publico bono". Ileż to razy pisałem o problemach systemu opieki zdrowotnej w Polsce, tu nie chodzi o pozorowane kroki, KONIECZNA jest dosłowne "zaoranie" tego co dziś mamy a w miejsce patologicznego systemu musi powstać zupełnie nowy system. Tego nie zrobi żadna partia polityczna. Tu jest zadanie dla ludzi spoza systemu władzy. Nie wątpię, że są tacy ludzie, kompetentni i zdolni do myślenia o państwie i interesie obywateli. Ale jak widzimy nie ma dziś takiej woli, klasa polityczna to jest raczej grupa ludzi wyalienowana z rzeczywistości, oderwana od misji i zadań będących w istocie jest immanentnym obowiązkiem. Powiem więcej, szkodliwość działań polityków polega na faktycznym blokowaniu nieuchronnych, zasadniczych zmian systemowych. W miejsce pracy "u podstaw" mamy żałosny festiwal medialny...O tempora, o mores!

Nauka to podstawa rozwoju państwa, to oczywista prawda. Ale żeby ta zasada mogła być wprowadzana w życie należy spełnić wiele warunków. Naukę "robią" ludzie ale nie są oni oderwani od rzeczywistości, muszą istnieć progowe warunki dla pracy naukowej. Finansowanie nauki jest na skandalicznie niskiem poziomie ale to nie jest czynnik decydujący o aktualnym stanie polskiej nauki. Państwo, czytaj tzw. klasa polityczna stawia wymagania, określa zasady jak mają być prowadzone badania naukowe. Lista ograniczeń dotyczących pracy naukowej jest długa i a lista żądań i oczekiwań efektów naszej pracy jest jeszcze dłuższa. Efekt jest jeden: polska nauka leży na łopatkach, tak nie da się "robić" nauki! Kompletne rozdwojenie jaźni: władza żąda i oczekuje efektów a naukowcy mają potulnie realizować "mission impossible"! Tak się nie da działać, tylko co mają zrobić ludzie nauki gdy pożal się Boże, tzw. klasa polityczna odkleiła się kompletnie od rzeczywistości?! Głupota czy świadomy sabotaż?!

Życie jest ulotne, bywa, że kończy się nagle w wyniku wypadku lub jakaś przyczyna chorobowa jest przyczyną śmierci. Gdy odchodzi człowiek nieuchronnnym ostatnim ziemskim akordem są uroczystości pogrzebowe. To są zawsze trudne chwile, szczególnie dla najbliższej rodziny. Wczoraj odbył się pogrzeb Profesora Damiana Kaweckiego. W uroczystościach pogrzebowych wzięło udział mnóstwo ludzi, pracowników uczelni, pacjentów, przyjaciół i studentów. Z pewnością jakąś miarą życiowego dorobku jest liczba osób chcących oddać hołd zmarłemu. Jak widać Damian był osobą o wielu życiowych zasługach i osiągnięciach stąd tak wielu ludzi chciało Go pożegnać. Spotkałem np. dwóch moich byłych doktorantów, doktor A. Kisała mieszkał z Damianem przez okres studiów a dr P. Zagórski zetknął się z Nim na niwie sportowej. To był człowiek o różnych twarzach, mający różne życiowe pasje i sukcesy. Z pewnością piłka nożna, obok medycyny była taką pasją, która towarzyszła Mu przez życie. Nie znaliśmy się zbyt dobrze, ale nasi synowie się przyjaźnią od lat szkolnych i kończą w tym roku studia medyczne. I dzięki tej przyjaźni w zeszłym sezonie spędziliśmy wspólny tydzień na nartach we Włoszech. Wspominam te dni bardzo ciepło, to były piękne chwile. I musiałem przybyć tego dnia do Zbrosławic by wziąć udział w Jego ostatniej życiowej drodze. Żegnaj Damianie, pozostaniesz w naszej pamięci, jako znaczący członek społeczności akademickiej i lekarskej a także osoba o licznych zasługach wykraczających poza świat medycyny.

W mediach ciągnie się niekończący się serial dotyczący kolejnych wykroczeń drogowych posła Mejzy. Dodajmy, żenujący spektakl. Prawo nie działa w odniesienia do tego obywatela Polski. W tym kontekście chciałbym się podzielić uwagami z Czytelnikami bloga. Polskie prawo mające z założenia chronić dane osobowe jest tak skonstruowane, że skutecznie blokuje jakiekolwiek działania mające na celu kontakt z mieszkańcami kraju. Można zrozumieć, że dotyczy to np. akcji marketingowych, nikt nie przepada za nagabywaniem przez osoby chcące nam sprzedać jakiś produkt. Ale formalna blokada dotyczy także obszaru medycyny i nauki, pod żadnym pozorem nie wolno dzwonić do pacjentów z propozycjami dotyczącymi ich zdrowia. To nie tylko jest szkodliwe i pozbawia potencjalnych korzyści dla zdrowia ale także blokuje możliwość prowadzenia badań naukowych. Podsumowując, przestępca drogowy może pozostać bezkarny a prawo skutecznie "broni" pacjentów przed lekarzem i naukowcem...

W czasie pobytu w Ołumuńcu miałem okazję poznać program dotyczący osteoporozy realizowany od 3 lat w Republice Czeskiej. Do 2023 roku system organizacji opieki medycznej z zakresie osteoporozy nie zapewniał dobrego poziomu. Od tego czasu systematycznie, krok po kroku, są prowadzone działania naprawcze. Przykładowo, w tym czasie liczba dostępnych aparatów densytometrycznych wzrosła trzykrotnie. W programie zaangażowali się lekarze rodzinni i ginekolodzy. Program nadal jest prowadzony i jest obserwowany ciągły postęp. A jak te informacje odnoszą sie do polskich realiów? Niestety, nie widać żadnej perspektywy zmian systemowych w Polsce. Ministerstwo Zdrowia nie zajmuje się tym problemem, NFZ co prawda przygotował szczegółowy raport o osteoporozie ale nic mi nie wiadomo by skutkowało to zmianami dotyczącymi codziennej praktyki lekarkiej. A środowsko lekarskie także nie garnie się do działania. Stąd porównanie stanu w tym zakresie w Czechach i Polsce nie napawa optymizmem...

Do niedawna program Erasmus kojarzył mi się li tylko z wymianą studencką. Mój syn Maciej, który w tym roku kończy medycynę V rok spędził w Rzymie. Ale dopiero przy okazji próby nawiązania współpracy naukowej z Uniwersytetem w Ołomuńcu dowiedziałem się, że ten program a właściwie jego wersja zwana Erasmus+ obejmuje pracowników naukowo-dydaktycznych. I tak trafiłem do Ołomuńca.

Mój tygodniowy pobyt obejmował zajęcia ze studentami anglojęzycznymi oraz wykłady dla lekarzy. Niezależnie od tej części miałem okazję korzystając z uprzejmości Profesora P. Horaka zwiedzić obiekty uczelni. Cały wydział lekarski znajduje się w jednym miejscu, zaczynając od obiektów, w których odbywają się zajęcia z nauk podstawowych aż po długą listę klinik. To duży teren, nieco pofałdowany co przypomina nieco naszą Rokitnicę. Budynki pochodzą z różnych czasów, niektóre mają sporo lat ale widać dynamiczny rozwój. Najbardziej efektownie prezentuje się budynek mieszczący oddział intensywnej terapii. W budowie jest ogromny gmach, który będzie niebawem przeznaczony na oddziały zabiegowe. Ale nawet starsze budynki stwarzają dobre wrażenie. Klinika Profesora Horaka obejmująca internę, reumatologię i endokrynologię mieści się w budynku sprzed wielu lat ale z pewnością spełnia swoje zadania. Jednego dnia Profesor zaprosił mnie na lunch do stołówki, z której korzystają pracownicy. Do wyboru jest 6 zestawów obiadowych, za które się płaci niewielkie kwoty. Jadalnia mieści co najmniej 100 osób, ale sprawia całkiem dobre wrażenie, adekwatne do miejsca i przeznaczenia.

W rozmowie Profesor stwierdził, że wszystko nieźle działa a współpraca z dyrekcją szpitala układa się bardzo dobrze. Kontrastuje to nieco ze znanymi mi realiami gdy można czasem odnieść wrażenie, że nauka „przeszkadza” zarządzającym szpitalem...

Podsumowując, znane powiedzenie „podróże kształcą” jest jak najbardziej aktualne i trafne. Warto z bliska przyglądać się innym i podpatrywać dobre wzorce.

Oczywiście niezależnie od warstwy dydaktycznej liczę, że zapoczątkowana współpraca naukowa zaowocuje w przyszłości wartościowymi wspólnymi publikacjami po realizacji wstępnie zaplanowanych projektów badawczych.

Poniżej zamieszczam kilka zdjęć z Profesorem Horakiem i dr n. med. E. Tabor, która również brała udział w programie Erasmus+ oraz obiekty kampusu.

W przeszłości, w czasach gdy kandydowałem na urząd Rektora liczba blog był bardzo często odwiedzany przez Czytelników. Po roku 2012 gdy przestałem być członkiem Senatu i po raz trzeci nie uzyskałem elekcji na stanowisko Rektora blog stopniowo tracił zainteresowanie co jest zrozumiałym trendem wobec mniejszej liczby tekstów. Ale od września 2025-go roku obserwuję nieoczekiwany renesans bloga, liczba wejść wzrosła kilkukrotnie względem wcześniejszych lat. Oczywiście jest znacząco mniejsza niż w latach 2008-2012 ale samo zjawisko jest dla mnie trudne do wytłumaczenia. Przecież moja aktywność nie uległa zmianie a liczba postów od lat utrzymuje się na podobnym poziomie. Może ktoś z grona Czytelników potrafi wyjaśnić to zdumiewające zjawisko?!

https://www.siepomaga.pl/roman-kuzniewicz

Dziś jedną z najczęściej powtarzanych w medich wiadomości jest informacja o zawieszeniu funkcjonowania oddziału onkologii w szpitalu w Krotoszynie. Z punktu widzenia pacjentów to jest katastrofa, wyrok w związku z groźbą zawieszenia lub wręcz zaniechania prowadzenia chemioterapii. Ale jest także punkt widzenia pracodawcy, który jednoznacznie wskazuje, że wobec finansowania ze strony NFZ-u nieadekwatnego do potrzeb po prostu brakuje pieniędzy. Cięcia kosztów są nieuniknione. Piszę o tym fakcie mając na względzie nieco szerszy kontekst. System opieki zdrowotnej to niekończący się kryzys, który trwa "od zawsze", kryzys. Czy to kryzys, którego nie da się rozwiązać?. A tak przecież nie jest, to fałszywa narracja. Można podjąć kroki, które w pewnym horyzoncie czasowym (raczej dość odległym) mogłyby znacząco poprawić stan systemu opieki zdrowotnej. Oczywiście nie dokonają tego politycy bo celem klasy politycznej utrzymanie się u władzy a taka prawdziwa reforma jest ryzykowna i można polec przy urnie wyborczej. Lepiej czasem dosypać nieco pieniędzy lub ciąć koszty co opisałem na początku tekstu. Jak mówił klasyk: "rząd się wyżywi" a opisywane ograniczenia w dostępie do terapii nie dotyczą tej pożal się boże, "elity". Co zatem można zrobić, kto ma podjąć się reform? W społeczeństwie, w którym istnieje opinia publiczna, gdy są znane i uznawane takie pojęcia, jak "dobro publiczne" czy "interes społeczny" z poczucia obywatelskiego obowiązku tworzą się oddolne inicjatywy. Naturalnymi inicjatorami są liderzy, osoby o nieposzlakowanej opinii i prawdziwym autorytecie. To świat społeczeństwa obywatelskiego. Kto tworzy tak rozumiane elity, gdzie powinni się znaleźć prawdzi liderzy? To na pewno świat uniwersytecki, to tu powinna być kuźnia myśli i idei. Drugą grupę, która powinna odgrywać wiodącą rolę w sferze zdrowia jest środowisko lekarskie. Mamy Polską Akademię Nauk, KRASP czyli Konferencję Rektorów Akademickich Szkół Polskich, towarzystwa naukowe. Środowisko lekarskie od początku lat 90-tych odzyskało samorząd lekarski, mamy Naczelną Radę lekarską oraz organy wojewódzkie. Funkcjonują konsultanci w rożnych dziedzinach medycyny na poziomie wojewódzkim i krajowym. Oba środowiska - o ile będą chciały mogą być zarzewiem zmian, prawdziwych refrom a nie pacykowania rzeczywistości. Nie są mi znane rzeczywiste działania mające początek w świecie uniwersyteckim lub lekarskim, jako wyraz społecznej odpowiedzialności za stan państwa. Działań - nie bójmy się tego nazwać po imieniu - prowadzonych wbrew interesom klasy politycznej słabo rozumiejącej pojęcie "odpowiedzialność" ale w interesie społecznym. Jeśli nie dojdzie do obudzenia tych środowisk regres systemu opieki jest nieuchronny. Gdzie są liderzy życia publicznego? Dokąd nas prowadzi świat skoro nie umiemy rozwiązywać najważniejszych problemów społecznych a takim jest niewątpliwie zdrowie ludzkie?

W życiu człowieka są ważne momenty, na pewno jedną z takich chwil jest osiągniecie wieku 18-tu lat czyli wiek uważany za granicę dojrzałości. Piszę o tym nie bez kozery, dziś właśnie mój blog uzyskał ten wiek, 21 lutego 2008 roku ukazał się pierwszy post. Dziś, z odległej perspektywy z niedowierzaniem patrzę wstecz gdyż wówczas nie sądziłem, że blog przetrwa aż tak długi czas. Od 18-tu lat blog stał się integralną częścią mojego życia choć aktywność bieżąca jest nieporównanie mniejsza niż dawniej. Dzisiejszy tekst traktuję, jako podsumowanie tych lat. W tym celu niezbędny jest opis genezy powstania bloga i cofnięcie się nawet parę lat wstecz przed rozpoczęciem jego działania.

W 2005-tym roku po raz pierwszy kandydowałem w wyborach rektorskich. W pierwszej turze w szranki stanął także Profesor Andrzej Więcek. Trzy tury nie przyniosły rozstrzygnięcia ale w każdej z nich rosła moja przewaga. Uzyskanie wymaganej większości 50% + 1 głosu było w praktyce nie możliwe wobec faktu, iż nieco ponad 60 elektorów skreślało obu kandydatów co stanowiło około 20% całego Kolegium Elektorskiego. Regulamin wyborczy zakładał, że w przypadku braku rozstrzygnięcia w pierwszym terminie w ciągu tygodnia Kolegium Elektorskie ponownie dokonuje wyboru Rektora. To oczywiste regulacje niemniej regulamin dopuszczał także zgłoszenie nowych kandydatur i wówczas do grona kandydujących dołączyła Pani Profesor Ewa Małecka-Tendera. To zdumiewający zapis, czy ktoś może sobie wyobrazić by w wyborach Prezydenta miasta lub RP ktoś mógł zgłosić swoją kandydaturę po nierozstrzygniętej pierwszej turze?! Dziś nie ma możliwości wskazania kto stał za manewrem blokującym wybór w pierwszym terminie niemniej w moim przekonaniu oczywisty był interes Pani Profesor. W czwartej turze najmniej głosów dostał Profesor Więcek a w kolejnej dokonano wyboru Pani Profesor, która uzyskała 151 głosów elektorskich czyli najmniejszą wymaganą liczbę.

Kolejne 3 lata były w mojej ocenie bardzo złym czasem dla Uczelni, kierował nią tandem: Pani Rektor i Kanclerz B. Kuraszewska metodami dalekimi od norm akademickich. Stąd moja decyzja o ponownym kandydowaniu. To oczywiście była trudna decyzja, kandydowanie przeciwko Rektorowi w pierwszej kadencji to ryzykowna decyzja i wiele osób mi odradzało start. Wówczas nie zdawałem sobie jak bardzo zagrażam interesom różnych osób i nie spodziewałem się tak brutalnych ataków na moją osobę. Przykładowo; długie miesiące otrzymywałem anonimowe sms-y prowokujące mnie do różnych działań. Nie mogłem podjąć kroków prawnych bo wówczas nie istniały dziś obowiązujące zasady ścigania stalkingu. Jesienią 2007 roku w Bibliotece Głównej przeprowadzono bardzo szczegółową analizę mojego dorobku naukowego w celu wykazania autoplagiatów co oczywiście się nie udało. Wobec tego Pani Rektor Małecka-Tendera sięgnęła po przysłowiową broń atomową i zwołała specjalne posiedzenie 20 lutego 2008 roku, co 21 lutego opisałem w pierwszym tekście bloga. Tekst zamieszczam poniżej.
Oczywiście celem tych działań był atak na mnie, jako kontrkandydata w wyborach. Byłem na tym specjalnym posiedzeniu, jako członek Senackiej Komisji Nauki. Obecni byli także członkowie Komisji Rozwoju Uczelni i Rozwoju Kadry. Pamiętam świetnie iż wiele osób głośno wyrażało dezaprobatę a nawet oburzenie przyjętą metodą ataku na kontrkandydata. Pani Rektor wydelegowała Profesora Więcka, jako prowadzącego to spotkanie, sama nie zdecydowała się stanąć twarzą w twarz ze zgromadzonymi pracownikami uczelni. Świetnie pamiętam jak prowadzący spotkanie zacytował zdanie Pani Rektor: spotkanie zwołano z powodu działalności profesora Pluskiewicza, gdyż jego działalność stała się groźna dla całej uczelni... Siedzący obok mnie jeden z Profesorów tak podsumował wydarzenia: „to jak na procesie Chodorkowskiego…” trafna uwaga dotycząca sytuacji. Tylko jaki był wspólny mianownik mojej działalności i Chodorkowskiego, czołowego rosyjskiego oligarchy?!
I procedura ruszyła, przesłuchiwał mnie Profesor E. Kucharz, pełniący funkcję rzecznika dyscyplinarnego SUM. Oczywiście nie chodziło ustalenie prawdy tylko o pokazanie mnie w złym świetle, o zniesławienie mojej osoby, jako kontrkandydata na kilka tygodni przez elekcją. Komisja się zabrała na początki lipca (wybory były w kwietniu) i w ogóle nie podjęła się procedowania bo nie było żadnych zarzutów spełniających ustawowe wymogi. Ale manewr się udał, Pani Rektor ponownie została wybrana, o ile pamiętam uzyskała 171 głosów a za mną opowiedziało się 131 osób.
Wspaniale metody, godne miana akademickich…

Pierwszy tekst bloga.

Do pierwszego tekstu nadeszły 22 komentarze, zamieszczam je poniżej.

Anonimowy
Mam nadzieję, że Panu się uda. Postawa tego damskiego duetu jest hańbiąca dla naszej uczelni a stosowane metody przypominają najgorsze czasy PRL-u. Należy przerwać panowanie dynastii krewnych, znajomych i powinowatych. Do głosu niech wreszcie dojdzie mądrość, wiedza i umiejętności.
4 marca 2008 21:58

Anonimowy
Panie Profesorze życzę wygranej. 5 marca 2008 00:09

Anonimowy
Az chciałoby się zacytować z "seksmisji": "ja tu widzę niezły burdel" patrząc na nasza Uczelnie. Ciekawe ile osób wie, ze nie sygnowaliśmy Kodeksu i ile jeszcze takich spraw wyjdzie. Dobrze, ze ktoś odważył się w końcu o tym pisać :)
Życzę powodzenia w wyborach. 5 marca 2008 09:07

Anonimowy
Sytuacja chyba jednak jest gorsza niż hańbiąca. To katastrofa w sferze zarządzania. Stara konstrukcja została zdemontowana, nowa to kosztowna, zjadająca własny ogon biurokracja Rektoratu.
5 marca 2008 09:43

Anonimowy
Czy podjęte działania nie stanowią próby ingerencji w wynik przyszłych wyborów? To pytanie retoryczne. To w sposób oczywisty, nieczysta gra. Ale niektórzy działają w myśl zasady cel uswięca środki. Proszę się nie dać sprowokować Panie Kolego.
5 marca 2008 10:57

Anonimowy
Trudno mówić o przestarzałym modelu dydaktycznym. W kategoriach współczesnych to my nie mamy w ogóle modelu dydaktycznego. Może na "nowych wydziałach" jest lepiej, nie wiem. Liczę na Pańskie zwycięstwo nie tylko w najbliższych wyborach, ale też w działaniu w następnych czterech latach.
5 marca 2008 17:06

Anonimowy
Panie Profesorze zgadzam się z Panem. Nasza Akademia zmieniła nazwę na Uniwersytet, a nim nie jest. Fasada przemalowana,w środku rządzi strach, osobiste ambicje i emocje. Debat zabroniono. Nie ma sporów merytorycznych. Nie wolno mieć innego zdania. Inne poglądy oznaczają napiętnowanie i wejście w grupę śmiertelnych wrogów obecnych władz. I to nie jest uniwersytet. Procedury administracyjne są fatalnie rozdmuchane,lęk przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji przez pracowników administracji skutkuje kilkunastoma pieczątkami na dowolnym piśmie co praktycznie prowadzi do paraliżu wielu spraw. Władze nie są zainteresowane rozwojem naukowym uczelni, tylko cichym posłuszeństwem Klaskaczy by budować własne królestwo. Anonim
5 marca 2008 22:21

Anonimowy
Ciekawe co słychać w sprawie zapowiadanej uchwały Senatu na temat dyrektora Szpitala Okulistycznego z ulicy Ceglanej? Tak przy okazji, najprościej byłoby skierować wniosek do Rzecznika Dyscyplinarnego (to chyba prerogatywa Rektora). Rzecznik przeprowadziłby postępowanie wyjaśniające i niechybnie skierowałby sprawę do Senackiej Komisji Dysyplinarnej. Uchwała Senatu, tak naprawdę, ma zastąpić aktywność Rektora.
6 marca 2008 15:00

Anonimowy
Ciekawe jest również stanowisko Dziekana Wydziału Lekarskiego w Zabrzu który obrał kurs "popieram Panią Rektor" , czyżby obiecano mu 'złote góry' gdzieś tam na ul. Warszawskiej ?
6 marca 2008 15:49

Anonimowy
Próby dezawuowania Pańskiej osoby to typowy dla polityki sposób walki z przeciwnikiem, walki nastawionej na jego wyniszczenie. Ale przecież Uniwersytet to nie miejsce na uprawianie polityki. To faktycznie metoda niegodziwa. Może się Pan pocieszyć, stosowana jest nie tylko w stosunku do Pana. Widać jednak, że daje sobie Pan z tym radę, spokój i rzeczowa argumentacja - to jedyne wyjście.
7 marca 2008 08:13

Anonimowy
Poczytajcie w Wyborczej z czwartku (06.03.08): Uniwersytet medyczny chce nowych szpitali. Śląski Uniwersytet Medyczny chce przejąć od samorządu województwa trzy szpitale, choć nie stać go ani na ich remontowanie, ani pomoc w oddłużaniu. Tymczasem tylko najbardziej upragniony przez uczelnię Szpital św. Barbary w Sosnowcu ma prawie 60 mln zł długu. Cały artykuł z komentarzami pod skrótem jak niżej. http://miasta.gazeta.pl/katowice/1,82943,4998103.html
8 marca 2008 11:23

Anonimowy
Doskonały pomysł z tym skrótem do Wyborczej. Tekst niczego sobie. Ciekawe, dlaczego tych pomysłów nie dyskutuje się na Radach Wydziałów, czy w Senacie. Także nic na ten temat nie wiemy z protokołów Kolegiów rektorsko-dziekańskich. A może Dziekan Wydziału Lekarskiego w Zabrzu uchyli rąbka tajemnicy. Komentarze do artykułu też niezłe. Poniżej jeden cytat. „Cudownie! SUM weźmie 3 zadłużone i generujące nowy dług szpitale i doda do swoich starych długów za ACM; oczywiście nie będzie ich w stanie zrestrukturyzować, bo jest nieruchawym molochem; w międzyczasie odejdzie większość asystentów i adiunktów, bo w normalnej lekarskiej robocie zarobią dużo więcej niż w SUM-ie; na koniec zostanie dużo zadłużonych klinik i profesorowie bez asystentów.”
8 marca 2008 11:48

Anonimowy
Z ta uchwałą Senatu w sprawie pani Profesor OKULISTKI to jakaś przedziwna sprawa. W każdej uczelni i każdym przedsiębiorstwie czy urzędzie, hańbiące daną instytucję zachowania, osoby nawet super prominentnej i wcześniej zasłużonej, skutkuje usunięciem jej ze stanowiska. Postawa aktualnej władzy Uniwersytetu jest zupełnie niezrozumiała. Albo czegoś się boi albo spłaca długi. Strach się bać.
9 marca 2008 13:05

Anonimowy
Degrengolada uczelni widoczna jest również z zewnątrz. Ośrodki będące niegdyś wiodące w aspekcie diagnostyczno leczniczym, w obecnym reżimie straciły całkowicie swój charakter medyczny. Samorządy będą wolały dofinansowywać ośrodki nieakademickie , bowiem tam otrzymają usługę. Pacjentom studenci i badania naukowe (najczęściej niestety mało odkrywcze nawet jeśli zgodne ze standardami EBM) są niepotrzebne
10 marca 2008 14:24

Anonimowy
Proszę w kampanii nie zapominać o absolwentach i byłych pracownikach Śl.AM. Obecnie nie szanuje się nawet własnych nauczycieli i wyrzuca na śmietnik dawne autorytety. Dawni studenci natomiast czują coraz mniejszy związek z uczelnią. Obecni nie mają tradycji ani nowych praktyk.
10 marca 2008 14:31

Anonimowy
Szanowny Panie Profesorze, gratuluję!!! Boją się Pana! Życzę wygranej. Ps: Proszę jednak pamiętać, że prawdziwe wyzwanie nastąpi po 1-szym września 2008 i będziemy obserwowali realizację Pańskich zamierzeń. Nasza uczelnia nie może sobie pozwolić na kolejny nieudany eksperyment.
11 marca 2008 21:59

Anonimowy
Niech wreszcie nadejdzie NOWE, zanim rozpacz pochłonie to, co można jeszcze uratować. Panie Profesorze czas na Pana. Podziwiam odwagę, ale nie można pozwolić ani na jeden dzień rządów tej starej ekipy
16 marca 2008 22:28

Anonimowy
Nie moge doczekać się wyborów. Mam nadzieję, że wielu przejrzało na oczy. Z obietnic sie nie wyżyje a te składane przez obecne władze są puste jak one same. Nareszcie zbliża sie koniec.
16 marca 2008 22:30

Anonimowy
Postawmy na odważnych. Postawmy na rozsądnych. Postawmy na Polską Naukę. Dosyć miernoty i poniżania Dosyć dopisywania sie do cudzych prac i tolerowania miernoty, tylko dlatego, że korzenie swe zapuściła w rodzinie profesorskiej. Czekamy na Pana jak na jutrzenkę nadzieii.
16 marca 2008 22:35

Anonimowy
A tak wygląda akcja przed wyborcza w Politechnice Łódzkiej. Co na to władze Rektorskie SUM!? Centrum Komputerowe PŁ w porozumieniu z Komisją Wyborczą przekazuje poniższą informację od kandydata na Rektora PŁ prof. Stanisława Bieleckiego. ================================================================ Szanowni Państwo Uprzejmie informuję, że kandyduję na Rektora Politechniki Łódzkiej kadencji 2008/2012. Pragnę zachęcić do zapoznania się z moim programem wyborczym i innymi materiałami, opublikowanymi na stronie internetowej,dostępnej pod adresem: http://www.sbielecki.p.lodz.pl/. oo I tak o wszystkich kandydatach
17 marca 2008 16:55

Anonimowy
Drogi Wojtku. Jestem przekonany, ze takt i mądrość wezmą górę i Ty zostaniesz Rektorem. Pozdrowienia Daniel Kutkowski
22 marca 2008 20:01

Anonimowy
Życzę wygranej w pięknym stylu i przeciwstawnym do "stylu" obecnie panujących.
8 kwietnia 2008 22:18

Blog początkowo miał być platformą informacyjną mojej kampanii wyborczej w wyborach rektorskich a w kolejnych latach blog stał się częścią mojego życia, codzienną obserwacją wydarzeń, głównie ze świata nauki. Po 2012 i trzecich przegranych wyborach nadal był forum informacyjnym i płaszczyzną dyskusyjną choć oczywiście z mniejszą intensywnością. Najwyraźniej z powodu braku prawdziwej dyskusji dotyczącej spraw uniwersyteckich forum internetowe stanowiło i nadal stwarza takie możliwości.

Na koniec kilka liczb: liczba wejść na blog 1.391.872, liczba tekstów 1779, liczba komentarzy 6681.

Chciałbym podziękować wszystkim Czytelnikom bloga, za słowa wsparcia, komentarze i merytoryczne słowa krytyki. Za wspólne 18 lat!

Źródło: https://www.termedia.pl/mz/LEK-i-LDEK-bez-jawnej-bazy-pytan,65929.html